Имом Алӣ ва ёронаш



Саҳеҳи Тирмизӣ 5/636р3721. "Сунан”-и Насоӣ 5/107р8398. "Муснад"-и Абўяъло 7/105.р.4052-4223. "Таърихи кабир”-и Бухорӣ 1/357р1132. 2/2р1488. "Муснад”-и Аҳмад 3/198р13066 ва “Фазоил-ус-саҳоба”-и Аҳмад 2/560р945. Мўъҷам-ул-кабир 1/253р730 7/82р6437 10/282р10667. Мўъҷам-ул-авсат 2/207р1744 6/90-336р5886-6561 7/267р7466. 9/146р9372. ”Муснади Абўҳанифа”-и Абўнаим 1/234. Табақот-ул-муҳаддисин-и Ибни Ҳаббон 3/454. "Муснад"-и Баззор 9/287р3841. ”Маҷмаъ-уз-завоид"-и Ҳайсамӣ 9/125-126 10/241.

قال رسول صلى الله عليه (وآله) وسلم يوم خيبر: لأعطيَنَّ الرّاية غداّ رجلاً يحبّ اللهَ ورسولَه ويحبُّه اللهُ ورسولُه لا يرجع حتّى يفتح عليه.

Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ дар рўзи ҷанги Хайбар фармуданд: "Фардо парчами Исломро ба дасти касе медиҳам, ки ў Худо ва Паёмбарашро дўст дорад, Худо ва Паёмбараш низ ўро дўст доранд ва ў аз майдони ҷанг бар намегардад то ин ки пирўз шавад ва душманро шикаст диҳад".

 Ин ҳадисро Имом Алӣ, Ибни Аббос, Салама, Умар, Ибни Умар, Ҷобир, Бурайда, Имрон, Саъд, Абўсаид, Саҳл ва Абўҳурайра ривоят кардаанд.

 "Муснад"-и Аҳмад 2/384р8978 5/333-353р22872-23059. Саҳеҳи Муслим 4/1872.р.2406-2407. Саҳеҳи Бухорӣ 3/1077р2783-2847-3498 4/1542.р.3972 то 3974. "Сунан"-и Ибни Моҷа 1/45р121. “Мусаннаф”-и Ибни Абўшайба 6/369р32096.  Саҳеҳи Тирмизӣ 5/638р3724. Саҳеҳи Ибни Ҳаббон 15/377р6643-6932. "Сунан"-и Насоӣ 5/46-108-110-112-173р8149  то 8151 ва 8399-8403 то 8407-8587-8600-8602-8603 ва дигарон

Ин ҳадис лафзҳои дигар низ дорад, ки дар онҳо омадааст:  Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ Абўбакрро барои ҷиҳод ва фатҳи Хайбар фиристоданд, пас Абўбакр рафту гурехта омад, баъд Умарро фиристоданд ва ў низ гурехта омад... Баъд Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ парчамро ба дасти Алӣ доданд.

Ин ҳадис бо ин лафз, ки ба гурехтани Абўбакр ва Умар ба равшанӣ ишора карда аз Имом Алӣ бо ду санад ва Ибни Аббос ва Ҷобир ва аз Бурайда бо се санад ва Абулайло ва Абўсаид ва Салама ибни Амр дар китобҳои зер ривоят шудааст.

"Муснад"-и Аҳмад 3/16р11138 5/353-358р23043-23081. ”Муснад"-и Баззор 2/136р496 3/22р770. “Сунан"-и Насоӣ 5/109-179р8401 то 8403-8601. "Мустадрак" 339-40р4337 то 4342. "Муснад”-и Рўёнӣ 2/261р1172. "Сунан"-и Ибни Моҷа 1/43р117. "Мусаннаф”-и Ибни Абўшайба 6/367р32080 7/394-393-396р36883-36879-36894. Мўъҷам-ул-кабир 7/77-357р5785-6303. Мўъҷам-ус-сағир 2/65р790. "Мўъҷам-ул-авсат"-и Табаронӣ 3/152р2307. Таърихи Табарӣ 2/136-137. 3/11-12. "Сира”-и Ибни Ҳишом 4/305. “Муснад”-и Абўяъло 2/708р696. Таърихи кабири Бухорӣ 7/263р6421. Маҷмаъ-уз-завоид 6/150-151.ҷ.9.саҳ.124. Фатҳ-ул-борӣ 7/183-184. ”Таърих-ул-ислом”-и Заҳабӣ китоби мағозӣ саҳ.410-412. Ҳоким шаш санади ин ҳадисро ва Заҳабӣ чаҳор санадро ва Ҳайсамӣ панҷ санади ин ҳадисро саҳеҳ гуфтаанд.

Чунон, ки мебинед ин ду ҳадис мутавотир аст ва Ибни Таймия, ки назди олимони аҳли суннат ба носибӣ ва душмани Аҳли Байт будан маъруф аст наметавонад ин ҳақиқатро бипўшонад ва маҷбур мешавад бигўяд: Агар ин ҳадис далолат бар афзалати Алӣ дар ин достон ва қазия кунад ба ин маъно нест, ки баъд аз ин достон каси дигаре афзал аз ў набошад. Минҳоҷус-суннаи Ибни Таймия.

عن جميع إبن عمير قال: دخلتُ مع أُمّي على عائشة فسألتْ: أيُّ النّاس كان أحبّ إلى رسول الله صلى الله عليه (وآله) وسلم؟ قالتْ: فاطمة. قيل فمن الرّجال؟ قالت: زوجها إن كان ما علمتُ صوّاماً قوّاماً.



back 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 next