Ризқи мо бо пои меҳмон мерасад аз хони ғайб



Меҳмоннавозӣ пеш ва баъд аз зуҳури Ислом

Яке аз сифатҳои бисёр писандида ва макорими ахлоқ, ки агар дар ҳар фард вуҷуд дошта бошад фазилати бузурге ба шумор меравад, он меҳондорӣ ва меҳмондӯстист. Ин ахлоқ аз қарнҳои гузашта дар ҷомеаҳои башарӣ вуҷуд доштааст. Пазироӣ аз меҳмон боиси эҷоди унс ва ошноии бештар, шарик сохтани дигар дар сарват ва дороии худ, эҳтиром ва бузургдошти мардум ва гузашти молист. Қавмҳое, ки баҳраи бештаре аз ин сифати ахлоқиро доранд, ҳамвора бо он ифтихор мекунанд. Чи хуб Соиби Таберезӣ фармудааст:

Ризқи мо бо пои меҳмон мерасад аз  хони ғайб,

Мизбони  мост  ҳар  кас  мешавад  меҳмони мо.

Яке аз сифоти барҷастаи арабҳо дар асри ҷоҳилият меҳмонавозии онҳо буд. Ҳатто баъзе аз тоифаҳои араб шабҳо оташ дар саҳро равшан мекарданд, то агар ғарибе вориди минтақаашон шавад, оташро бинаду ба меҳомонии онҳо биравад. Ин хислати писандида бо зуҳур дини Ислом ва пазириши он аз тарафи мардум пеш аз пеш дар ҷомеаи исломӣ сабт ва ҷовидонӣ шуд.

Қиссаи меҳмоннавозии Иброҳим (а) дар Қуръон

Дар манобеи исломӣ ривоёти фаровоне дар ташвиқи ин хислати иҷтимоӣ дида мешавад. Аз сӯи дигар меҳмондорӣ суннати тамоми анбиё (а) будааст, ба вижа ҳазрати Иброҳим (а), ки падари мизбонон лақаб ёфтааст. Дар Қуръони карим аз достонҳои меҳмонавозии ӯ чунин зикр шудааст:

(هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ (24) إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَاماً قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ (25) فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاء بِعِجْلٍ سَمِينٍ (26)

Яъне: «Оё хабари меҳмонҳои бузургвори Иброҳим ба ту расидааст, дар он замон, ки бар ӯ ворид шуданд ва гуфтанд, салом бар ту! Гуфт, салом бар шумо! Мардумони ноошно ва ношиносе ҳастед. Сипас, пинҳонӣ ба сӯи хонаводаи худ рафт ва гусолаи фарбеҳро, ки бирён карда буд, барои эшон овард».

Бахшандагӣ ва меҳмондории ҳазрати Иброҳим (с) дар ин саҳна ошкоро ҷилвагар аст. Ҳамин, ки меҳмонон мерасанд ва бар ӯ дохил мешаванд ва мегӯянд, салом ва ӯ посухи саломи эшонро медиҳад. Дар ҳоле, ки онҳоро намешиносад ва бо эшон ошноӣ надорад, барояшон хурок таҳия мекунад. Ҷолиб инҷост, ки хуроки зиёде фароҳам мекунад, ки барои даҳҳо нафар кофӣ ва басанда аст, дар ҳоле, ки фариштагон тибқи бархе ривоёт се нафар буданд. Рони ин гусолаи фарбеҳ ҳам барои онҳо зиёд буд.



1 2 3 4 5 6 7 8 next