Тарс аз Худо



 فَا للهُ أحَقُّ أن تَخشَوهُ إن كُنتُم مُؤمِنِينَ

Худованд сазовортар аст, ки аз ӯ битарсед, агар мӯъмин ҳастед.

 Дар ҳақиқат  шоистатарин зот Худо аст, ки аз ӯ битарсем ва ин тарс хуб аст ҳамроҳ бо муҳаббат ва умедворӣ бошад. Тарс аз Худо мартабае аз маротиби дин ва фазилати инсонӣ аст. Мусулмонон бояд ҳамеша  бо ёди Худо буда тарс аз азамат ва ҳайбати ӯ дошта бошанд. Варзишкорон ва афроди нерӯманд бояд бештар аз ҳама аз Худованд тарс дар дил дошта бошанд,  то мабодо бо такя ба қувват ва қудрати худ  даст ба корҳои ношоиста бизананд  ва ноҳақ бар дигарон зулм кунанд.

Онҳо бояд ҳамеша тарс аз анҷоми гуноҳ, ғазаб кардан ва азоби Худо дошта бошанд. Ба ин маъно, ки дар тамоми корҳо ба ёди Худо буда Худоро ҳангоми анҷоми ҳар коре ҳозиру нозир бидонанд.
Инсон як мавҷуди саркаш ва якрав лаҷуҷ аст ва агар саҳифаҳои таърихро варақ бизанем ин ҳақиқат барои мо ошкор хоҳад шуд. Дар тӯли таърих касоне ҳам будаанд, ки аз Худо тарс надоштаанд ва бар қудрат ва нерӯмандии худ такя намуда Худоро фаромӯш кардаанд. Монанди  Фиръавн,  Намруд ва ғайра.

Худованд ҳам  ҳамаи онҳоро хору залил  намуда аз рӯи замин нобуд карда аст ва имрӯз аз онҳо ҷуз ба бадномӣ ёд намешавад.

Дар муқобили инҳо одамҳои худотарс ва солеҳе монанди паёмбарони Илоҳӣ  ва муъминони некӯкор ҳастанд, ки бо доштани корҳои муъҷизаосо ва қудрати бадании фавқулодда, дар баробари фармони Худо комилан таслим буда дар тӯли таърих муаллим ва роҳнамои башарият будаанд. Пас чаро роҳу равиши ин мардони Худоро сармашқи зиндагии худ қарор надиҳем?
Ҳақиқатан варзиш инсонро мағрур ва мутакаббир мекунад, чун варзишкор худро аз дигарон як қадам болотар мепиндорад. Агар инсон худсохта ва пойбанд ба дастурҳои ахлоқӣ ва исломӣ набошад,  наметавонад  дар баробари ин сифоти  бад ва паст муқовимат кунад. Маъмулан  варзишкороне худхоҳ ва мутакаббир мешаванд, ки имонашон заиф аст ва ба аҳкоми шаръӣ пойбанд нестанд ё ин ки пойбанд ҳастанд, вале ба эътиқодҳо ва аҳлоқ ва арзишҳои исломӣ таваҷҷӯҳ ва аҳамияти лозим намедиҳанд

Аз ин рӯ варзишкор набояд  Худоро фаромӯш кунад  чунки майдатарин иштибоҳ ва дурӣ аз  Худо сабаби ба фасод кашида шудани ӯ мешавад. Дар ин ҳангом аз ҳавоҳои нафсонӣ ва шайтонӣ пайравӣ намуда  худашро ҳалок ва нобуд  мекунад.
Мардони Худо ғайр аз Худованд аз ҳеҷ каси  дигар тарс надоранд. Ин инсонҳои заиф ва нотавон ҳастанд, ки дар муқобили мушкилот ва дигарон  метарсанд  чун шайтон аст, ки инҳоро метарсонад. Шайтон корҳои кӯчакро барои инҳо бузург нишон медиҳад .
Қуръони Карим мефармояд:

إنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيطانُ يُخَوِّفُ اَولِيَاءَهُ فَلا تَخَافُوهُم وَ خَافُونِ إن كُنتُم مُؤمِنِينَ

Ин шайтон аст, ки дӯстонашро метарсонад пас агар мӯъмин ҳастед аз ӯ натарсед, балки  аз ман битарсед . 

Инсон бояд  дар тамоми ҳолот ба ёди Худо бошад, махсусан дар ҳоли хашму  ғазаб,  чун ёди Худо инсонро аз корҳои бад ва ношоиста боз медорад.



1 2 3 4 next